Sadyang totoo ang mga pangungusap na iyon, alam ko, mula sa pagbabasa’t pag-aaral—at mula rin sa sariling karanasan, kung saan napasok ako sandali sa mga hanay ng mga medyo mahihirap.

Sa panahong iyon, talagang masasabi ko na nakatulong sa aking pagdedesisyon ang pagkakaroon ng tamang impormasyon —mula sa mga mabibigat na desisyon, tungo sa mga pang-araw-araw na bagay. Kahit sa pagpapalaki lamang ng sanggol, nakatulong ang kaalaman ukol sa mga bitamina, nutrisyon, ng pagkakaugnay ng kalinisan at kalusugan, at marami pang ibang klaseng impormasyon. My information at that time spelled the difference between my quality of life and that of my neighbor’s, even when we all had the same actual income.

Totoo ngang makapangyarihan ang impormasyon. Maaring maigpawan ng isang tao ang kawalan niya ng salapi, kung siya ay may taglay-taglay na impormasyon. Even without money and other resources, one is less powerless when information is in his or her hands.

Higit sa lahat, sa maraming pangkakataon, and impormasyon lamang ang tanging sandata / armas / kasangkapan na maaaring hawakan ng mga mahihirap laban sa kanilang kahirapan, kawalan ng kapangyarihan, kawalan ng mga oportunidad na umunlad, kawalan ng pag-asa.
- -
(The Gulf Between C and E: Hindi Nagbabasa, Hindi Nakaka-internet)

Sa aking palagay, isang hindi nabibigyan ng pansin – o di kaya hindi nakikita dahil ito’y naging katanggap-tanggap, ay ang katotohanan na ang mga Pilipino mula sa classes A, B, C, D at E ay nabubuhay sa talagang kakaibang mundo. Ito ang isang napansin ko sa aking maikling panahong napasok sa mga hanay ng mga mahihirap. Kung minsan nga, tila ibang bansa ang kinapapalooban ng mga mayayaman, at ang kinapapalooban ng middle class, at ng mahihirap.

Maliban sa malawak na pagkakaiba sa kayamanan, ang iba’t-ibang mga classes ay may iba-iba ring pinagkakaabalahan, iba-ibang kagustuhan o sensibilities, at iba-iba ring mga sistema ng pagpapahalaga o value systems. Ofcourse, the different classes in our society speak different languages. They watch different TV shows, they go to different schools…Wala akong hawak-hawak na solidong pag-aaral, ngunit sa palagay ko, ang mga taong nasa posisyong nakagawa ng malalim na pag-aaral tungkol sa mga pagkakaibang ito ay ang mga retailers, mga nagbebenta ng noodles at shampoo, at mga malalaking advertising agencies.

At sa totoo lang, hindi gaanong kumportable ang mga mahihirap sa pagbabasa, lalong-lalo na kapag ito’y nasa wikang Ingles. Iba rin ang mga tipong literatura na binabasa nila. At, nadiskubre ko lang kamakailan sa pagpunta ko sa mga public schools dito lang sa Maynila, maraming-marami sa mga mahihirap ay hindi nakakagamit ng internet!

(Ang Marami Pang Maaaring Gawin ng Media)
Malaki ang kapangyarihan ng media na baguhin ang sitwasyong ito. Ngunit mas madalas, lalo niyang pinapalaganap ang kalagayang ito. Isang sulyap sa mga tipo ng headlines sa mga tabloids — “Buntis sa ULTRA stampede, Nabaliw!” — ay tama na para dumating sa pagtingin na ang ating media ay kadalasa’y hindi lang walang pakialam, ngunit predatory pa.

The groundbreaking work of PCIJ is balancing out this situation. Because of PCIJ’s work, many Filipinos are now more aware that reporting can be in-depth and driven, that the news need not be shallow or sensationalized.

Kaya lang, sa palagay ko, ang pinakamahusay na pag-uulat mula sa PCIJ ay hindi nakakarating sa mga mahihirap. The country’s best reporting is not available to the poor. First off, it is available in glossy magazines in a format that intimidates the poor and is way off their budget. Siguro mas celphone updates, local TV shows, tabloids at komiks ang mga tipong binabasa’t pinapanood ng mga mahihirap.

For sure, I do not believe that the poor deserve to be fed shit. Totoo nga na kadalasa’y hindi sila nakakapag-aral. Ngunit hinding-hindi totoo na hindi nila maiintindihan o mapapahalagaan ang mahusay na sining o good art. Napanood ko ang “Crying Ladies,” halimbawa, sa isang maliit na sinehan, sa isang low-end theater, ngunit noong panahong iyon, ang sinehan ay punong-puno ng mga mahihirap, at sabay-sabay naman kaming natatawa’t naiiiyak.
—
Of course I am a great fan of PCIJ and its work. At PCIJ, issues are always dealt with in an in-depth manner, the insights are always incisive, the investigations are virtually foolproof. Often, the writing is so (damned) beautiful and seamless.

Now, with its blog, PCIJ’s work is also accessible to the growing ranks of tech-savvy young people. And as the blog itself shows, it is accessible to a broad range of Pinoys. Also, as you already know, PCIJ’s investigations usually set off a ripple in the media (and society) that eventually reach the poor and the poorest.

But I still wish that its work (in its full splendor) could be accessible to the poor. Maganda sana kung ang mga artikulo ng PCIJ, kagaya nitong makabagbag-damdaming talumpati na napakayaman din sa impormasyon, ay nasasalin sa Filipino —at hindi yung mabigat na academic-type Filipino, kundi ang mas accessible na Jun-Cruz-Reyes type ng wika. Sana rin mas maraming ulat ng PCIJ ay mahahanap sa mga tabloids. Sana magkaroon ng primetime airtime ang PCIJ. Sana mapondohan ito ng isang funding agency…

- - -
Then perhaps the poor will be less uninformed. Perhaps they will be more empowered. Then maybe the future EDSA’s will be less an impotent outpouring of pent up rage by “gangsters, squatters, idiots, unschooled”—I even heard a middle class friend of mine portray them as “orcs” ! (from Lord of the Rings). And there would be less poor people who internalize the belief that their lives are so cheap that they deserve to be fodder for shows like Wowowee. Mabuhay ang PCIJ.

http://news.inq7.net/nation/index.php?index=1&story_id=73137

the other one: http://news.inq7.net/nation/index.php?index=1&story_id=72999

as what pangilinan said in an interview (if i remember it right), “protest does not choose the time or the person”.

Nuong hindi pa siya nahuhuli, legendary yung terrorist na tinatawag na “Jackal.” Naging subject pa ng mga novels na gaya ng “Day of the Jackal,” at yung Bourne trilogy ni Robert Ludlum (of course iniba na nung gawing movies starring Matt Damon dahil hindi na relevant sa panahon). Pero sa wakas ay nahuli din ang tunay na Jackal. Sa pagkakatanda ko sa news story, disappointed daw yung mga nakahuli dahil parang basang sisiw at ni hindi lumaban. Ngayon nakalimutan na siguro ng mga tao na totoong person siya. Ganyan din itong tropa ng mga manduduro sa ating bansang sinilangan.

http://philippinepage.blogspot.com/2006/04/arroyo-heckled-by-students. html

and to the graduates, as scud said, welcome to the real world! learn from the parable of the sower.